Ένα βιβλίο - πρόκληση (Ριζοσπάστης)

"... Και το τρένο τραβούσε για τα ξεχερσώματα"

Ένα βιβλίο - πρόκληση. Για το εξαιρετικά σπουδαίο θέμα, που το πραγματεύεται διεξοδικά και για την παρρησία του. Το πρώτο, τη σπουδαιότητα του θέματος, κανένας δεν μπορεί στα σοβαρά να την αμφισβητήσει. Το δεύτερο, η έννοια της παρρησίας του λόγου, επιβάλλει εδώ, από την αρχή, μια διευκρίνιση. Παρρησία, θάρρος και εντιμότητα, δεν είναι μόνο να λες το άσπρο άσπρο και το μαύρο μαύρο. Οταν, μάλιστα, το θέμα είναι η ανατομία του "υπαρκτού σοσιαλισμού" στη Σοβιετική Ενωση, τότε δεν είναι αρκετό να απαριθμήσεις, με τρόπο λογιστικό, καταχωρίζοντάς τα σε χρέωση και πίστωση, το μαύρο και το άσπρο, τα κατά και τα υπέρ. Ενας τέτοιος "ουδέτερος" και "αθώος" χειρισμός αφήνει ανοιχτή την ευχέρεια δικολαβικής εκμετάλλευσης μιας "ομολογίας", του τύπου: "παραδέχεστε ότι δεν ήταν άσπρα;" Και παύει έτσι ο χειρισμός να είναι ουδέτερος, αφού μάλιστα μπορεί και να μην είναι αθώος.

Κώστας Πουρναράς (Μπόσης): «Για τον δρόμο που πήρα δεν το μετάνιωσα» - Όψεις της ζωής και του έργου του

 Ο Κώστας Πουρναράς (Μπόσης) πολιτικός 

επίτροπος του ΔΣΕ στις κορφές του Γράμμου

Α΄ Μέρος – Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

«Για το δρόμο που πήρα δεν το μετάνιωσα καθόλου. Κι ο πατέρας μου κι ο πατέρας σου, […] όλοι οι άνθρωποι από καταβολής κόσμου, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο πάλεψαν να ζήσουν αφτοί, τα παιδιά τους και τ αγγόνια τους και πιο πολύ οι ερχόμενες γενιές καλύτερα.»(1) Ο Κώστας Πουρναράς (Κ.Π.) πάλεψε από διάφορα μετερίζια, απ’ όταν μικρό παιδί κατάλαβε  την κοινωνική αδικία, μέχρι το τέλος της ζωής του.

"Έπαψε να χτυπά η καρδιά του συγγραφέα του «Αη Στράτη»" - Η αναγγελία του θανάτου του Κ. Μπόση από τον Ριζοσπάστη

"Έπαψε να χτυπάει, στις 2 Απρίλη 1994, η γενναία καρδιά ενός παλαίμαχου κομμουνιστή και διακεκριμένου συγγραφέα. Του Κώστα Πουρναρά (ΜΠΟΣΗ). Άφησε την τελευταία του πνοή στην προσφυγιά. Στο Σιμπίου της Ρουμανίας. Χωρίς να αξιωθεί να γυρίσει στην Ελλάδα, για την οποία έδοσε τα πάντα και τη λαχταρούσε πάντα. Πέθανε στο νοσοκομείο από πάθηση του μυοκαρδίου. Η τέφρα του βρίσκεται στο κρεματόριο του Βουκουρεστίου. Και δε μένει τώρα, παρά η εκπλήρωση της στερνής επιθυμίας του: Η τέφρα του να ταφεί στην πατρίδα.

Ο Κ.Π. γεννήθηκε το 1908 στη Χόσεψη (Κυψέλη) της Άρτας. οργανώθηκε πολύ νέος στο προοδευτικό κίνημα. Έγινε μέλος του ΚΚΕ και ήταν γραμματέας της ΚΟ Άρτας πριν το 1936. Η δικτατορία της  4^ης Αυγούστου τον εξόρισε στον Αη Στράτη. Είναι από τους ελάχιστους που άντεξε το μεγάλο μαρτύριο της πείνας, μαζί με τον Γιάννη Λίπα (οι περισσότεροι συνεξόριστοι πέθαναν από την πείνα το 1941). Απέδρασε με όσους επέζησαν και βρέθηκε στη Μακεδονία.

Για την ιδεολογική δουλειά

Στον επίλογο του 2ου μέρους των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό γράφεται ότι ως Κόμμα θα δώσουμε συνέχεια στη μελέτη και έρευνα, στην καλύτερη κωδικοποίηση των συμπερασμάτων στα θέματα που μέχρι σήμερα δεν έχουμε θίξει ολοκληρωμένα.

Η εποποιία του Γράμμου. Η Έλλη Αλεξίου γράφει για το βιβλίο του Κώστα Μπόση "Εμείς θα νικήσουμε"

Μαχήτριες του ΔΣΕ στο Γράμμο

Το μυθιστόρημα του Κώστα Μπόση «Εμείς θα νικήσουμε» τυπώθηκε στο Βουκουρέστι και κυκλοφόρησε από το «Εκδοτικό Νέα Ελλάδα» τον Σεπτέμβρη του 1953. Πρόκειται για ένα σπάνιο και δυσεύρετο βιβλίο που αναζητούμε, μιας και δεν βρίσκεται στην διάθεση του ιστολογίου. Η Βενετία Αποστολίδου στο βιβλίο της «Τραύμα και μνήμη. Η πεζογραφία των πολιτικών προσφύγων» (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, Αθήνα 2010), περιγράφει συνοπτικά την υπόθεση του «Εμείς θα νικήσουμε»:

Κ. Μπόση, "Ο ΚΡΑΒΑΡΙΤΗΣ", κριτική-παρουσίαση. Άρθρο φίλης αναγνώστριας γραμμένο ειδικά για το ιστολόγιό μας

Σήμερα, έχουμε τη χαρά να παρουσιάσουμε μια εργασία που γράφτηκε ειδικά για το ιστολόγιό μας. Μια παρουσίαση-κριτική του βιβλίου του Κώστα Μπόση «Ο ΚΡΑΒΑΡΙΤΗΣ», που έγραψε η φίλη μας Sofia, από το  ιστολόγιο ofisofi. Από τα στοιχεία που έχουμε μέχρι τώρα στη διάθεσή μας, δεν υπάρχει δημοσιευμένη άλλη κριτική παρουσίαση για το συγκεκριμένο βιβλίο, ανάλογου μεγέθους και αξίας, άρα η  σπουδαιότητά  της την κάνει μοναδική. Αυτό το άρθρο έρχεται σαν ένα πολύτιμο δώρο για τον ένα χρόνο λειτουργίας του ιστολογίου μας, που συμπληρώθηκε πριν λίγες μέρες. Sofia ευχαριστούμε. (Οι πίνακες που κοσμούν την ανάρτηση είναι του μεγάλου ζωγράφου μας Βάλια Σεμερτζίδη).

Ληστές, βιαστές, πλιατσικολόγοι, γερμανοντυμένοι δολοφόνοι του λαού, τα ινδάλματα των σύγχρονων φασιστικών συμμοριών

Φωτογραφία 1.

Η περίοδος που ακολουθεί τη συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ, ως το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου, είναι ίσως η πιο σκοτεινή περίοδος της νεοελληνικής ιστορίας. Μετά τη σφαγή από τους Άγγλους του λαού της Αθήνας τον Δεκέμβρη του ΄44, μπαίνει σαν επιτακτικός στόχος από τον Τσώρτσιλ, η ολοκληρωτική συντριβή με κάθε τρόπο της τεράστιας επιρροής που ασκεί το ΚΚΕ στο λαϊκό κίνημα.

-Άιντε Αετόπουλα!

1944."Αετόπουλα στην Ήπειρο".

"Τα παιδάκια τα έπιασε βαριεστημάρα. Άρχισαν να χασμουριούνται και να γέρνουν τα κεφάλια τους στους ώμους, στις απαλάμες, ώσπου πίσω απ’ την εκκλησιά, στα παλιά μνήματα, ακούστηκε: «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα…». Με μιας ηλεκτρίστηκαν. Κοίταζαν τους δικαστές ερωτηματικά, έριχναν ματιές ολόγυρα, ανασηκώνονταν, το ένα σκούνταγε το άλλο, κάτι σιγομουρμούριζαν.

«Είμαι δάσκαλος και είμαι και κομμουνιστής και θέλω το δίκιο για όλο τον κόσμο τον φτωχό» (Αφήγηση Χρ. Νταβαντζή - 2)

Aη Στράτης, τόπος μαρτυρίου

Αφήγηση Χρήστου Νταβαντζή, μέρος δεύτερο: "Είχε φύγει, και πήγε στα Γιάννενα τότε. Πήγε στα Γιάννενα κι έμεινε, δεν ξέρω για πόσο, όχι πολύ καιρό, οπότε κυκλοφορούσε μες στα Γιάννενα και τον σταματάει η αστυνομία και του λέει «είσαι ο Κώστας Πουρναράς;», λέει «ναι, εγώ είμαι», « ξέρεις»…λέει…«σας αναζητούμε, πάμε στο τμήμα». Δεν έφερε καμιά αντίρρηση, πήγε στο τμήμα, από κει τον πήραν μέσα κι από κει τον μεταφέραν στην Κέρκυρα και προσδιορίστηκε δικαστήριο.

Η τελετή για την ταφή της τέφρας του Κώστα Πουρναρά στην Κυψέλη Άρτας

Από την τελετή  για την ταφή της τέφρας του Κώστα Πουρναρά

Η Γυναίκα του Ιλιάνα (Ρουμάνα), οι συγχωριανοί του, οι φίλοι του, οι πάλαι ποτέ συνάδελφοί του, οι συναγωνιστές του ήταν εκεί στην πλατεία της Χόσεψης, στις 4 του Σεπτέμβρη 1994, ώρα 10.30, για να τιμήσουν με μια απλή και λιτή τελετή, ανθρώπινη, όπως και ο ίδιος επιθυμούσε, τι άλλο από την στάχτη που είχε γίνει το ανθρώπινο κουφάρι του και ν’ αναπαυθεί εκεί απ’ όπου ξεκίνησε η ζωή του.